وقتی عکس بالا را در پیام رسان قرار دادم [لینک] و از دوستان خواستم شرح ماجرا را حدس بزنند، نظرات جالب و مختلفی رسید که هیچ کدام درست نبود. ماجرا به آن پیچیدگی که دوستان گمان می‌کردند نیست. زمستان 1386 و برف و سرمای آن را همه به یاد دارند. محمد امین 4 ساله با علاقه فراوانی که به برف و برف بازی داشت (و البته دارد)، اجازه گرفته بود که برای بازی به کوچه برود. در آن هنگام برف و باد و سرما در حد کولاک جریان داشت. دایی او (بنده) نیز برای گرفتن عکس خودش را رسانده بود. در آن اثنی یک آمبولانس که برای انتقال یک خانم به بیمارستان به محل آمده بود، به دلیل اینکه زنجیر چرخ نداشت و در فاصله‌ای کوتاه برف قابل توجهی باریده بود و به دلیل کولاک و سرما سطح زمین بسیار لغزنده شده بود، در برف گیر کرده بود. از آنجا که خانمی که توسط آمبولانس حمل می‌شد نزدیک وضع حمل بود و شرایط بسیار حساس شده بود، چند تن از اهالی محل برای رفع مشکل آمبولانس تلاش می‌کردند. محمد امین نیز به بازی و تماشا مشغول بود و کوچک‌ترین مشکلی نداشت. دقایقی بعد محمد امین از مادرش خواست که از منزل بیرون بیاید و با هم گشتی در کوچه و خیابان بزنند. وقتی به خیابان نزدیک محل سکونت رسیدند، محمد امین شروع به سینه خیز رفتن در برف کرد و مادر از ترس سرماخوردگی او را بغل کرد و محمد امین که خسته و سردش شده بود مقاومتی نشان نداد. به همین سادگی! دعا بفرمایید.

آمبولانس که یک خانم حامله را حمل می‌کند در برف گیر کرده است.


راننده آمبولانس و اهالی محل در تلاش هستند و محمد امین در حال بازی است.


راننده آمبولانس و اهالی محل در تلاش هستند و محمد امین در حال بازی است.


شرایط تغییری نکرده اما حالت محمد امین در حال بازیگوشی آدمی را به اشتباه می‌اندازد.


محمد امین متوجه نیست که چه خطری در میان است.


در این لحظه محمد امین از نگاه خود توصیه هایی می‌کند. کم کم نگران شده است ولی نگرانی اش لحظه ای است.


توصیه های محمد امین با در مسیر قرار گرفتن آمبولانس هم زمان می‌شود و او گمان می‌کند نظراتش مهم بوده است.


کمی شن و ماسه برای مسیر آمبولانس تهیه می‌شود. فرسایش زمان دوباره محمد امین را به برف نزدیک می‌کند.


شاید در این عکس برف و کولاک مشهودتر باشد.


بدون شرح


مادر محمد امین، محمدامین، خیابان برفی و چند عابر در بک گراند


اگر پایین تصویر سمت راست را نگاه کنید، می‌توانید حدس بزنید که چگونه فاصله زیادی را به این صورت در برف حرکت کرده است.


مادر محمد امین را بغل می‌کند تا از سرماخوردگی خلبان جلوگیری کند. محمد امین مشکلی ندارد، ولی این عکس نیز غلط انداز است.

سلام. عید همه بچه ها و مادرها مبارک. مخصوصا بچه هایی که اسمشون محمد یا محمد امین هست. من چون تولدم توی ماه صفر بود نتونستم اون وقت تو مدرسه جشن بگیرم، دیروز توی مدرسه جشن تولد گرفتم. به همه شکلات خوشمزه دادم، نه از این شکلات الکی ها ! توی بسته ها یه عکس و نوشته هم گذاشتم. یه عالمه هم درست کردیم بردیم توی حرم حضرت معصومه [س] پخش کردیم. جای همتون خالی بود. به من گفتند برای همه اونایی که وبلاگت را میخونن دعا کن. منم دعا کردم ایشالا همه خوشبخت باشید بچه ها همه نمازخون باشند.

لطفا بلند صلوات بفرستید.

من تو جشنواره وبلاگ نویسی بسیج جایزه گرفتم. البته ما ثبت نام نکردیم داورها خودشون منو انتخاب کرده بودن. آخه من همیشه تو وبلاگم مینویسم: ایرانی ام، اهل دلم، بسیجی ام، به سرزمینم عشق می ورزم.

من وبلاگ می نویسم که از دینم دفاع کنم. میخوام رزمنده جنگ نرم باشم. وقتی من این جمله را تو خونه گفتم مادر منو مثل نی نی ها بغل کرد راه برد. مادر میگه هیچکی باور نمیکنه تو این جمله رو گفته باشی. اما من خودم گفتم.

خوب حالا عکسها را ببینید.

 
سخنرانی سردار جباری فرمانده سپاه قم

سخنرانی سردار جباری فرمانده سپاه قم

چشمک تندیس های جشنواره

اینجا دارم جایزه می گیرم. همه می خندیدند.

تندیس جشنواره

 
اینم لوح افتخار. دیگه عکس جایزه نقدی که کارت خرید بود را نمیذارم

کروبی شیخ منافقینه موسوی هم رئیس منافقینه من بعضی وقتا اداشونو در میارم. من به مادر گفتم عکس های خنده دار اونا رو آماده کنه ببرم راه پیمایی 22 بهمن. اون قدر مردم می خواستند وایسیم عکس بگیرند که مادر خسته شد زنگ زد به دایی. نصف بقیه راهو با دایی رفتم. کاشکی از اون عکس زیاد داشتیم به همه می دادیم. مردم همه از موسوی و کروبی بدشون میاد. همه میگفتن دیگه ندارید؟ یا میگفتن از کجا گرفتید؟ من میگفتم خودمون درست کردیم.

ما خیلی زود رفتیم هنوز راه پیمایی شروع نشده. اون کاغذ سفیده رو هم مادر چسبونده به دکه اتوبوسرانی.

ایرانی ام، اهل دلم، بسیجی ام، فدایی ولایتم، به سرزمینم عشق می ورزم.

من نمیدونم اینا کی اند اما مادر میدونه.

اینا هم همینطور.

اون قدر دیر راه افتادند که من حوصلم سررفته بود.

داره شروع میشه.

...

...

روی جدول وسط خیابون وایسادم. یکم ترسیدم بیفتم، اخمام تو همه

...

رسیدیم حرم. من لب حوض وایسادم. اون قدر مردم وسط راه نگهمون داشتند عکس بگیریم که دیر رسیدیم. الان راه پیمایی تموم شده مردم دارن وضو میگیرن برای نماز ظهر.

...

فکر کردید وایسادم خودمون عکس بگیریم؟ مردم ولمون نمیکنن.

اذون تموم شده. یه خانمی میخواست از من عکس بگیره دوباره اینجا صبر کردیم.

حالا صلوات بفرستید.